Rimokatolička crkva Svetog Petra u Inđiji

Nakon Karlovačkog mira (1699) selo Inđija, koje se nalazilo na mestu današnjih Krčevina, ostalo je sa turske strane granice. Opustelo je u toku drugog Austro-Turskog rata (1716-1718) kada je nakon Požarevačkog mira (1718) jugoistočni Srem pripao Austriji. Naseljavanje stanovništva na teritoriju današnje Inđije ponovo je počelo 1746. godine, kada su na poziv Marka III Aleksandra barona Pejačevića došli Srbi iz obližnjih sela Beške i Patke. Srpska pravoslavna crkva podignuta je 1755. godine. Pejačevići su nastojali da povećaju broj kmetova na rumskom vlastelinstvu, pa su u tu svrhu 1828. godine počeli u Inđiju da naseljavaju Nemce iz Beške i Banata. Doseljeni Nemci rimokatoličke veroispovesti prvobitno su bili dodeljeni župi u Golubincima. Kako se vremenom broj nemačkog stanovništva povećavao pojavila se potreba i za osnivanjem župe u Inđjiji.

Petar grof Pejačević, tadašnji vlasnik rumskog vlastelinstva, obratio se 1833. godine đakovačkom biskupu sa molbom da se u Inđiji osnuje župa. Kao razloge navodi porast broja katoličkog stanovništva i veliku udaljenost golubinačke župe u kojoj se bogosluženje odvija na hrvatskom jeziku, a koji Nemci ne razumeju. Grof se obavezao da će župi dati sesiju zemlje i 300 forinti godišnje za župnika, a obećao je i sredstva za gradnju župnog stana i crkve.

Inđijska rimokatolička župa osnovana je 1835. godine. Međutim, kako je grof u to vreme imao dosta izdataka za obnovu rumske crkve, do izgradnje nove crkve u Inđjiji došlo je znatno kasnije. Do tada se bogosluženje odvijalo u maloj crkvici posvećenoj svetom apostolu Petru. Ona je bila zidana od naboja, a pored nje se nalazila drvena zvonara. Patron grof Pejačević je obezbedio sve neophodne bogoslužbene predmete. Prvobitno je postojao jedan oltar posvećen svetom apostolu Petru, a nešto kasnije crkva je dobila i oltar Blažene Device Marije.

Kliknite objekat za 360° prikaz crkve

Nova župna crkva svetog apostola Petra u Inđiji građena je od 1867. do 1872. godine. To je jednobrodna građevina barokno-klasicističkog stila, sa polukružnom apsidom na južnoj strani i visokim zvonikom na severnoj. Uz zapadni zid oltarskog prostora dodata je sakristija kvadratne osnove. U proleće 1885. godine počelo se sa dekorisanjem crkve u unutrašnjosti. Sarajevski arhitekta Josip Vinkaš uradio je 1886. godine nacrt za glavni oltar. Materijal i radnike za izgradnju oltara obezbedio je grof Pejačević. Trodelni oltar izrađen je od belog mermera. U središnjem delu je slika svetog apostola Petra, delo nepoznatog autora, a sa strana su skulpture slovenskih apostola svetog Ćirila i Metodija, koje su delo Novotnija, skulptora iz Pečuja. Bočni oltari, posvećeni svetoj Ani i Blaženoj Devici Mariji, preneseni su iz starije crkve.

Petar grof Pejačević je u svojoj oporuci iz 1878. godine ostavio rimokatoličkoj župnoj crkvi u Inđiji misnu zakladu, kako bi se dva puta godišnje, na dan njegove smrti i smrti supruge Franciske grofice Pejačević rođene Esterhazi odslužili svečani rekvijemi.

Petrov sin, Ladislav grof Pejačević, bio je pokrovitelj obnove tornja i krova crkve iz 1910. godine, a obezbedio je i sredstva za restauraciju slike svetog Petra na glavnom oltaru 1896. godine.

Novi župni dvor podignut je 1929. godine. Na stogodišnjicu osnivanja župe, 1935. godine, organizovana je velika proslava, a tom prilikom crkva je dobila vitraže, ponovo su oslikani zidovi u unutrašnjosti i pozlaćeni oltari. Tokom 2017. godine na crkvi su sprovedeni obimni konzervatorsko-restauratorski radovi.

Petar grof Pejačević odlikovan je papinskim ordenom reda Hristovog viteza za zasluge za utemeljenje dve župe na svojim posedima u Inđiji i Putincima. Odličje mu je uručio đakovački i sremski biskup Štorsmajer 1852. godine u župnoj crkvi u osiječkoj Tvrđi.